“Toch zal ik juichen voor de HEER,
jubelen voor de God die mij redt.
God, de HEER, is mijn kracht,
hij maakt mijn voeten snel als hinden,
hij laat mij over mijn bergen gaan.”
Habakuk 3: 18-19
Henk heeft de goede strijd gestreden,
de wedloop volbracht, het geloof behouden.
Ik wens Dieuwke en haar familie veel sterkte toe voor aanstaande vrijdag!
Gecondoleerd familie en sterkte voor alles wat komen gaat
Henk is ons voorgegaan. Onze geliefde voorganger, mag nu bij de Heer zijn, Die hij al zo liefhad in het aardse. We zullen hem hier ontzettend missen.
Lieve Dieuwke en alle familieleden, naasten: gecondoleerd met dit enorme verlies. Veel kracht van God Almachtig gebeden. Moge Zijn vleugels jullie omarmen en Zijn sterke rug jullie dragen.
Tot de dag …
Gecondoleerd
Heel veel sterkte de komende tijden
gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht gewenst ´ rut en loes heijnen en jan heijnen (van judo )
Heel veel sterkte en gecondoleerd, voor familie, gezin, vrienden en bekenden.
Lieve Dieuwke, familieleden/naasten, gecondoleerd met dit verlies. Gods kracht en nabijheid toegebeden.
Esha.
Gecondoleerd met jullie man, vader/schoonvader en opa ik ken hem van de jumbo hij kwam altijd bij mij aan de kassa ik wens jullie heelveel sterkte voor nu en in de toekomst
In memoriam Henk Geurts.
Vorige week lag de rouwkaart op de mat en weer stond de wereld even stil. Naast Wus Lustig is ook Henk Geurts er niet meer. Henk was bij Polynorm de rust zelve in een wereld die voortdurend in beweging was. Als planner van de Perserij hield hij de bezetting van drie ploegen in de gaten, terwijl de snelle jongens van de afdeling verkoop weer eens met een nieuw prioriteitenlijstje kwamen. Henk schakelde altijd snel, zonder morren, zonder drama. Betrouwbaar als een oude klok, serieus tot in zijn kleinste gebaar. ’s Avonds laat, als Ron Filemon en ik eindelijk het ICT-opleidingsprobleem van die dag hadden opgelost en in het donker naar huis reden, brandde er in de verte nog één lamp. Daar zat Henk, turend naar zijn planningsprogramma, de laatste details rondmakend zodat de ploegen de volgende ochtend gewoon konden draaien. Zonder poeha, zonder applaus. Gewoon omdat het moest. Toen ik in het personeelsblad Polyscript als HR-medewerker de in memoriams schreef – rechtuit, soms hard, vaak over collega’s die door te veel tabak te vroeg waren gegaan – sprak Henk me daarover aan. “Door jouw stukjes krijg ik een helder beeld van wie er weg is,” zei hij. Dat was bijzonder in al die jaren dat iemand me op die manier feedback gaf. Vanaf dat moment groetten we elkaar anders. We raakten aan de praat tijdens zijn wandelingetjes door het dorp.
De laatste keer was een paar maanden geleden. Ik stond voor mijn deur om weg te gaan toen een grijze auto stopte. Henk stapte uit. We praatten even. Ik wist dat hij na zijn pensioen zijinstromer was geworden in het predikantenvak en ik bewonderde hem daarom. Van planbord naar preekstoel – in de Westerkerk in Amsterdam nog wel. Wat een stap. Ik vroeg hoe het met hem ging. Hij keek me recht aan en zei, opmerkelijk koel: “Slecht. Ze geven me nog een half jaar. Een zeldzame, heel agressieve kanker.” We stonden daar even stil. Hij vertelde dat hij nog wel naar de Westerkerk ging, maar daar geen actieve rol meer had. Toen we afscheid namen, flapte ik er in een opwelling uit: “Henk, ik bid voor je.” Hij glimlachte zacht en zei: “Dat is fijn.” Terwijl hij wegreed, dacht ik: mijn geloof is vast niet groot genoeg om zo’n ziekte te keren. Maar ik heb het in elk geval gezegd. Nu is hij er niet meer. En ik blijf achter met het beeld van een man die in stilte zijn werk deed, die na zijn pensioen nog een compleet nieuwe weg insloeg, en die zelfs toen het einde naderde, nog zo rustig en waardig bleef. Henk, bedankt voor je betrouwbaarheid, je oprechte aandacht en je stille voorbeeld. Rust zacht, beste collega
En nu, nu hij er niet meer is, komt er nog iets anders boven. Ik probeer al een tijd een soort vereniging van gepensioneerden van voestalpine Polynorm van de grond te krijgen. Jaarlijks een bedrijfsbezoek met een echte rondleiding, koffie, verhalen, ruimte om elkaar echt te ontmoeten. Maar de medewerking vanuit het bedrijf laat het nogal afweten. Laatst sprak ik iemand die zoiets wél voor elkaar had gekregen in het onderwijs. Daar nodigen ze bij hun bijeenkomsten steeds iemand uit die bij hen de opleiding had gedaan en daarna iets heel bijzonders was gaan doen. Hij vertelde over een begaafde leerling die nu als trauma-arts in een oorlogsgebied werkt. Dat verhaal raakte me. Meteen dacht ik aan Henk. Hij zou de allereerste geweest zijn die ik had uitgenodigd. Niet als oud-collega, maar als iemand die na zijn pensioen een compleet nieuw pad had gekozen: van planner naar pastoraal werker, van planbord naar preekstoel in de Westerkerk in mijn Amsterdam. Wat een inspirerend voorbeeld voor iedereen die na een heel werkend leven nog durft te zeggen: “Ik ga iets anders doen, iets dat er écht toe doet.” Nu kan ik hem niet meer vragen. Nu kan ik alleen nog maar vertellen hoe bijzonder hij was. Ik ben blij dat ik de foto’s die ik maakte op zijn afscheid nog een keer kon publiceren op de pagina ‘Vrienden van Voestalpine Polynorm.’ Henk, Je bent gezien. Je bent niet vergeten.
Beste Dieuwke, kinderen en kleinkinderen.
Gecondoleerd met het overlijden van je man Henk, vader en opa.
We wensen jullie Gods nabijheid en onmetelijke zegen toe.
Anieta en Meindert Huijgen
1 Thessalonicenzen 4 vers 16-17: Want de Here zelf zal op een teken, bij het roepen van een aartsengel en bij het geklank ener bazuin Gods, nederdalen van de hemel, en zij, die in Christus gestorven zijn, zullen het eerst opstaan; Daarna zullen wij, levenden, die achterbleven, samen met hen op de wolken in een oogwenk weggevoerd worden, de Here tegemoet in de lucht, en zo zullen wij altijd met de Here wezen.
Hallo,
Afgelopen week werd ik door een oud-klasgenoot van m’n basisschool in Utrecht op de hoogte gebracht van het overlijden van mijn favoriete ‘meester Geurts’.
Toch na al die voorbij gegane jaren een steek verdriet en weemoed.
In gedachten terug naar de meester in zijn rode VW kever. Naar m’n basisschool tijd op de 2e Marnixschool, de klassen 5 en 6 waar hij, tesamen met meester de Ruiter, ons een fijne en bijzonere tijd heeft gegeven. We waren een bijzondere klas waarin veel ruimte voor grappen & grollen, en mooie ontdekkingen. Ze hebben ons vaak goed aangevoeld en begeleid, en waren ook vaak prima op elkaar ingespeeld als collega’s, waardoor er doorgaans een fijne, ontspannen sfeer in de beide klaslokalen hing. Ook herinneringen aan een fijn afscheidskamp met hem.
En natuurlijk het bijzondere van ons als klas aanwezig geweest zijn op jullie bruiloft in 1979 Dieuwke. Waar ik tesamen met 2 klasgenootjes aan jullie een blokfluit-optreden gaven voor jullie.
(met de zenuwen in mn lijf, maar het ging prima) Jullie foto als bruidspaar, een van ons als klas met het bruidspaar, en een klein handgeschreven bedankkaartje zitten nog altijd in mijn foto album.
Ja, fijne warme herinneringen aan ‘mijn meester Geurts’.
Ik vernam dat hij binnen het bedrijfsleven is verder gegaan, en na zijn pensionering ook voorganger geweest is. Dié had ik kennelijk even niet verwacht.. je beeld van iemand blijft toch ‘hangen’ bij de persoon zoals je hem zelf destijds hebt meegemaakt.
Straks dan zijn uitvaartsdienst, welke ik online mee zal volgen.
In de verwachting dat hij nu rust gevonden mag hebben bij zijn/onze hemelse vader.
Beste Dieuwke, kinderen en kleinkinderen.
Gecondoleerd met het overlijden van je man Henk, vader en opa.
Ik wens jullie Gods nabijheid, troost en zegen toe.
Warme groet,
Mirella Kleistra
Mijn condoleances aan familie Geurts en nabestaanden.
My condolences to the family and friends! May God comfort your soul!
Sidjana Mithi Ujka
My deepest condolences to the family. Truly, Henk was a wonderful man who ran the good race and kept the faith. His encouragement and kindness touched many lives, and his legacy will remain in the hearts of those who knew him. May the Lord comfort you all and give you peace in this difficult time.
Beste familie Geurts, Gecondoleerd met het overlijden van je lieve man, jullie lieve vader en opa. Gods troostende nabijheid toegewenst. Met meelevende groet, Gerrit en Tinja van de Schouw